3 november: de geboortedag van Hans Janmaat.

Vandaag (3 november) in de historie kijken we naar de geboortedag van de rechts-nationale politicus Hans Janmaat. Hieronder een korte biografie van het ex-Kamerlid, met dank aan Wikipedia:


Johannes Gerardus Hendrikus (Hans) Janmaat (Nes aan de Amstel, 3 november 1934 - Den Haag, 9 juni 2002) was een Nederlands politicus. Hij was namens de CentrumPartij en later de CentrumDemocraten lid van de Tweede Kamer der Staten-Generaal tussen 1982 en 1998 (met uitzondering van de periode 1986-1989).


Jeugd en carrière vóór het kamerlidmaatschap

Janmaat werd geboren in Nes aan de Amstel, gemeente Nieuwer-Amstel (tegenwoordig Amstelveen) als zoon van de vertegenwoordiger Hendrikus Janmaat en Elisabeth Wansink. Hans Janmaat werd rooms-katholiek opgevoed en bleef tot zijn dood lid van de Katholieke Kerk. Janmaat haalde het kandidaatsexamen vliegtuigbouwkunde aan de Technische Hogeschool Delft en werd daarna financieel adviseur en directeur van een kleine meubelfabriek. Nadat het meubelfabriekje was afgebrand studeerde hij politicologie aan de Universiteit van Amsterdam. Hier raakte hij bevriend met Peter Lankhorst. Janmaat deed mee aan de bezetting van het Maagdenhuis en werd daarbij gearresteerd. Na zijn afstuderen in 1972 werd hij leraar maatschappijleer op het R.K. Sint Janscollege te Den Haag en het R.K. Lodewijk Makeblijde College te Rijswijk (Zuid-Holland); de functie van leraar bleef hij tot 1984 vervullen. Van 1972 tot 1979 was hij lid van de Katholieke Volkspartij (KVP), waar hij deelnam aan verschillende werkgroepen en commissies. Hij verliet in 1980 de Christen-democratische KVP voor de gematigde sociaaldemocratische partij van Willem Drees jr., Democratisch Socialisten '70 (DS’70), waarvoor hij als lid van de mediacommissie in 1979 en 1980 radio- en televisiepraatjes verzorgde. Na lezing van een artikel in het weekblad Vrij Nederland over de pas opgerichte CentrumPartij in maart 1980 nam hij contact op met de voorzitter van deze partij, Henry Brookman. Kort hierna sloot hij zich aan bij deze meer nationalistisch gerichte partij waarvan hij in mei 1980 partijsecretaris werd en een jaar later, op 18 februari 1981, partijvoorzitter.


Lidmaatschap Tweede Kamer

In 1982 werd Janmaat gekozen als lid van de Tweede Kamer voor de CentrumPartij. Janmaat beloofde zich met de CP via de parlementaire weg in te spannen voor de belangen van de autochtone arbeiders en middenstand. Zijn favoriete onderwerpen waren de bevolkingspolitiek en het vreemdelingenbeleid, waarbij hij dwars inging tegen de andere politieke partijen. Economische en materialistische argumenten vormden de hoofdmoot van zijn politieke betoog. Zo zag hij de relatief sterke toename van het aantal immigranten (deels vluchtelingen) in Nederland in de eerste plaats als een financieel probleem: ‘Elke vluchteling kost ons, laten we zeggen: tweehonderdduizend gulden? En hoeveel zullen er dit jaar binnenkomen? Honderdduizend? Dat kunnen we toch niet opbrengen?’.
De opkomst van de CentrumPartij en later van de CD en hun standpunten over wat zij als eersten massa-immigratie noemden, maakten velen afkerig van deze partijen. Wetenschappelijk onderzoek naar de economische gevolgen van migratie en het verzamelen en bijhouden van statistische gegevens over de migrantengroepen werd in die tijd niet als relevant beschouwd. Deze terughoudendheid werd later politieke correctheid genoemd.
Janmaats standpunten brachten hem in een totaal parlementair isolement. Als hij het woord voerde over bepaalde onderwerpen, verlieten de meeste kamerleden demonstratief de vergaderzaal; anderen onderbraken zijn redevoeringen herhaaldelijk of weigerden hem te woord te staan. Ook zijn vroegere vriend Peter Lankhorst (thans GroenLinks), die in 1981 Kamerlid was geworden voor de Politieke Partij Radikalen (PPR), negeerde hem zoveel mogelijk. Op 15 oktober 1984 werd Janmaat geroyeerd als lid van de CentrumPartij, waarna hij als onafhankelijk kamerlid verder ging. Een week later, op 22 oktober, werd zijn arbeidsovereenkomst met twee middelbare scholen te Rijswijken Den Haag door de rechter ontbonden. Janmaat ontving hierbij een schadevergoeding van vijfentwintigduizend gulden.
Op 29 maart 1986 wist hij zichzelf, samen met enige anderen, ternauwernood in veiligheid te brengen toen een hotel aan de Linge (rivier) in Kedichem, waar hij met kaderleden van de CentrumPartij over een verzoening vergaderde, zeer snel afbrandde als gevolg van een aanval met keien, traangas en rookbommen (vermoedelijk op basis van fosfor) door groepen links-radicale actievoerders. Janmaats latere echtgenote Wil Schuurman raakte hierbij zwaar gewond; haar been moest worden geamputeerd als gevolg van ernstige snijwonden na een val door een raam. Later dat jaar deed Janmaat als kandidaat voor de CentrumDemocraten mee aan de verkiezingen, maar hij behaalde geen zetel.
In 1989 keerde hij terug in de Tweede Kamer, als vertegenwoordiger van dezelfde CentrumDemocraten. Aanvankelijk als eenmansfractie, maar vanaf 1994 was hij leider van een driemansfractie. Janmaat verwierp zelf nadrukkelijk het stempel 'extreemrechts'. Hij beschouwde zichzelf als een politicus met staatsnationalistische en sociaal-conservatieve opvattingen. Uitlatingen van hem gedaan in het kader van de zendtijd voor politieke partijen en later zijn uitspraak ‘Wij schaffen, zodra we de mogelijkheid en de macht hebben, de multiculturele samenleving af’, tezamen met tijdens demonstraties gebezigde verkiezingsleuzen als ‘Vol = Vol’ en ‘Eigen Volk Eerst’, leidden tot veroordelingen door de rechterlijke macht op grond van discriminatie, respectievelijk ‘het aanzetten tot etnische zuiveringen’. Het gerechtshof in Den Haag veroordeelde hem op 28 maart 1995 tot een boete van 2000 gulden (ruim € 900), waarvan de helft voorwaardelijk of 35 dagen gevangenisstraf, waarvan vijftien dagen voorwaardelijk. Op 23 december 1996 veroordeelde het gerechtshof in Amsterdam Janmaat tot 3000 gulden (ruim € 1300) boete of veertig dagen hechtenis. De laatste veroordeling sprak het gerechtshof in Arnhem op 29 december 1997 uit: twee weken voorwaardelijke celstraf en een boete van 7500 gulden (ruim € 3400). Tegenwoordig zijn zulke uitlatingen ook door anderen wel gedaan, en worden ze niet door iedereen meer als kwetsend ervaren. Het is niet waarschijnlijk dat iemand voor zulke leuzen tegenwoordig nog veroordeeld wordt.
Op 21 juni 1996 trouwde Janmaat voor de tweede maal, dit keer met zijn toenmalige secretaresse en fractiegenote Wil Schuurman. Als gevolg van zijn isolement en door zijn weinig charismatische uitstraling, zijn politieke onhandigheid en zijn grofheid (zo verklaarde hij in een televisie-interview het ‘niet erg’ te vinden dat PvdA-minister Ien Dales was overleden, omdat zij immers ‘buitengewoon’ tegenstandster van de CD was), was zijn aanhang bij landelijke verkiezingen nooit groter dan twee tot drie procent van de bevolking.
In 1998 verloren de CentrumDemocraten, die daarvoor met allerlei interne partijstrubbelingen in het nieuws waren gekomen, alle zetels in de Tweede Kamer. Electoraal werd Janmaat met zijn CD al geruime tijd bij rechtse kiezers hevige concurrentie aangedaan door VVD-leider Frits Bolkestein, die als eerste politicus van een van de grote partijen de thema’s immigratie en integratie centraal stelde. Janmaat zelf weet de nederlaag voornamelijk aan verkiezingsfraude met stemcomputers. Het Openbaar Ministerie stelde geen onderzoek in.


Optreden in Het zwarte schaap

Toen hij in 1999 te gast was in het televisieprogramma Het zwarte schaap van Inge Diepman, weet hij de teleurstellende uitslag aan de invoering van stemcomputers: ‘Ze hebben versneld stemmachines ingevoerd en de computerprogrammeur bepaalt de uitslag.’ In het programma werd hij geconfronteerd met beelden van een persiflage van hemzelf door de cabaretier Erik van Muiswinkel. Janmaat stond onmiddellijk op en verdween in de coulissen tot het item was afgelopen. Hij keerde terug naar de presentatietafel en overhandigde Diepman een schaartje en deelde haar mee: ‘Zo, hier heeft u een schaartje, dan kunt u dat eruit knippen.’


Leven na het kamerlidmaatschap

Aan het eind van zijn leven vocht Janmaat zijn veroordelingen wegens discriminatie aan bij het Europese Hof van Justitie, maar overleed voor het Hof een uitspraak had gedaan. De door hem aangespannen rechtszaken werden daardoor niet voortgezet. Zijn overlijden werd slechts kort herdacht in de Tweede Kamer. De voorzitter van de Tweede Kamer beperkte zich tot het voorlezen van een korte biografie en de wens dat ‘de nabestaanden kracht konden vinden om met de herinnering aan de overledene verder te gaan.’ De meeste toenmalige kamerleden waren niet bij het voorlezen van deze verklaring aanwezig. Enkele jaren voor zijn dood droeg Janmaat zijn archief over aan Meindert Fennema, een studiegenoot en hoogleraar, ‘om te voorkomen dat het in handen van de Anne Frankstichting zou vallen.’ Fennema besloot, met toestemming van Janmaat, het archief onder te brengen op het Internationaal Instituut voor Sociale Geschiedenis, een vrij typische keuze daar het IISG vooral bekend staat als archief voor sociale bewegingen van linkse signatuur.

Bron: Wikipedia.